De dag begon met regen, tenminste dat deed het toen ik wakker werd (08.00 uur).
Van regen op een fietsvakantie wordt ik nooit zo blij, eerder tegen over gesteld. Kijk, fietsen in de regen is tot daar aan toe. Dat zou best wel eens eens een paar dagen kunnen zijn
Maar het opzetten van een natte tent, slapen in een natte tent, koken in de regen, dat is geen plezier. Toch?
Ik had het best wel met mezelf te doen.
Ik zat al te dubben hoe ik vanuit Poitier mezelf en fiets weer thuis kon krijgen. Best mogelijk, maar dan moest ik van uit Poitier weer eerst richting Tours. Dat heeft dan het dichtstbijzijnde oppikpunt van Camino Transport. Met de flixbus was het ook te regelen.
Toen dacht ik aan wat Liesbeth vanmorgen zei: het is ook een pelgrimage. Betekent ook los laten. Dat vind ik best moeilijk. Tenslotte heb ik eerst de tijd genomen om de hele tocht in etappes uit te vogelen inclusief de campings. Dat werk, die zekerheid moet ik nu even loslaten.
Dus kijken wat de mogelijkheden zijn. Opnieuw plannen. Na Poitiers, wat dan… Ah, een pelgrimsherberg op haalbare afstand. Dan Angoulême….. En dan, en dan, en dan…
Stop! Eerst maar eens tot Angoulême en daarna zien we wel weer.
Wordt het van een goed georganiseerde reis toch nog een avontuur.
Mooi dan nu maar een warme maaltijd tussen de middag in plaats van ’s avonds. (Schokkend, nu al vaste dingen loslaten, dood eng)
Nu wilde ik nog één ding regelen: van de camping naar station Montparnasse. Om met de beladen fiets met in de ochtend drukte te storten, zie ik niet zo zitten. Zeker niet na de laatste close encounter of the 0-th kind met Parijs.
Translate geraadpleegd en wat tekst bedacht. Ik kijk hier uit op een camper met daarnaast twee verschillende maten bestelwagen, moet toch kunnen.
Dus, eigenaar aangesproken, maar die durfde zelfs met zijn auto’s Parijs niet in in de ochtendspits, laat staan er buiten. Laat ik dat nou echt wel begrijpen. Ik werd toch maar naar de receptie verwezen. (Ik maar denken dat die dicht was, want dat was te lezen op de deur) (Ondertussen dus wel allemaal in het Frans, zelfs ik kreeg respect voor mezelf)
De dame van de receptie wees me op Uber. Daarin kan je ook een minivan bestellen.
Dus app geïnstalleerd en me weer door een berg aan vragen en instellingen geworsteld. Nee, ik wilde niet vooraf maar bij aflevering cash betalen.
Kijk, dan kan dat ook weer van mijn rug. Grote verzoendag?
Toch nog een beetje planning gemaakt. Wasjes draaien, inpakken broodsoorten,….
Ik blijf een mens van lijstjes. 🙄
En van gezonde zelfspot 🤪
Goed, nog een voorbeeld:
Je kan het lekker vinden, maar ik zelf vind dit een minder geslaagd culinair experiment
