Vanmorgen liep de wekker (telefoon) om 6 uur af. Even douchen en inpakken. Voor het ontbijt had ik de fiets al opgeladen.
De hotel man had speciaal voor mij een flesje water ingevroren, zodat het lang koud bleef onderweg. Meteen een mooi koelelement voor het ‘brood’. De kamer was niet duur, het ontbijt ook niet maar attent en vriendelijkheid zijn voor geen geld te koop.
Tijdens het ontbijt hielden de kat en de eigenaar van het hotel me gezelschap
De kat wilde af en toe geaaid worden en de eigenaar en ik hebben het over de politiek gehad. Het ene zeggen en vervolgens het andere doen. Ach ja geen actieve herrineringen… Zo veel schelen Frankrijk en Nederland niet van elkaar, behalve de taal 😉
Rond 7.15 ben ik op de fiets gestapt na een vriendelijke bon route wens van de eigenaar. Ik ben ongeveer dezelfde route terug gereden als eergisteren. (Behalve dat ik in mijn eigenwijsheid af en toe verkeerd reed, tot ik tot inkeer kwam)
Soms kom je ook iets tegen wat eerder er niet lag
Meteen klusteren de fietsers dan samen en heb je wel weer een gesprek
Vanmorgen was het een stuk rustiger dan op zaterdag. Een eenzame vliegvisser stond in het water
Aan het eind van het aquaduct en de sluis, ben ik links af geslagen langs de Allier. Op weg naar Apremont sur Allier. Hier ging het nog voor het laatst over een pad langs het laterale Loire kanaal.
Het kanaal eindigd net voor Apremont met een ronde keersluis
Apremont is een popperig dorpje met een lief kerkje
Het kerkje was ook gericht op Santiago gangers
Na Apremont begon het landschap te golven. Landbouw afgewisseld met bossen
Na 30 km was het tijd voor een pauze.
Na de pauze ben ik weer op de fiets gestapt . Mijn tempo was, vond ik, vrij hoog, want voor dat ik het wist was ik door Sancoins. (Gelukkig is er een S uit, anders was het zonder munten 😜)
Ik moest van de officiële route af naar de refuge. Via de D34 kwam ik bij Augy sur Aubois. Maar eerst moest ik door een diep dal waar men het kanaal van Barry gegraven. Het is al lang niet meer in gebruik.
Na een steile klim kwam ik het dorp en ik moest meteen na de begraafplaats rechts weer verdere een stukje omhoog.
Ik was de eerste ‘pelgrim’ daar en kon een slaapplaats kiezen
De rest laat ik over me heen komen. Zo’n routinier als pelgrims en refuge’s ben ik nog niet. Ik denk dat ik morgen meer kan vertellen.
In iedergeval zijn er nu 17 Fransen van één gezin op de fiets aan gekomen. Er komen nog een hoop anderen en hoe dat gaat worden……
En dan het eten nog. De Nederlandse zussen hadden een voorafje gemaakt en vervolgens taco’s
Maar, nogmaals, wat ben ik blij dat ik weer wat flauwe grappen kan maken in het Nederlands
En het bleef nog lang onrustig……..
…..wordt vervolgd
