Natuurlijk was ik vroeger dan de wekker wakker, dat is vaker op dit soort dagen.

Ik ben op mijn gemak gaan douchen en heb alles ingepakt. Daarna ben naar het ontbijt gegaan.

De bus vertrekt toch niet eerder

En natuurlijk was ik verl te vroeg klaar voor vertrek

Oke,  keycard ingeleverd en aan de wandel om te gaan wachten op de eerste bus. De halte is pal voor een middelbare school

Precies op tijd kwam de bus aan.

En vertrokken we ook

Als ik aan de linkerkant naar buitenkijk, zijn er af en toe uitzichten op de Pyreneeën.

Zo ik ze nu zie, zijn ze echt een maaaaaaat te groot voor mij

Eerste halte nu is Pau.

Volgende halte is in Bayonne; uitstappen en 4,5 uur wachten op de bus naar Parijs

Terwijl ik de reis realtime volg, zie ik allemaal plaatsen langskomen die ik op de fiets heb aangedaan. Geeft een beetje een dubbel gevoel.

Keurig op tijd stopte de bus bij de halte in Bayonne. Hier heb ik bijna 4,5 uur de tijd om warm te eten.

Vanaf de ‘halte’ ben ik naar het dichtstbijzijnde restaurant gelopen

Officieel opent het om 13.00 uur.

Wederom een goedendag gewenst, nu nog uit Lourdes.

Ik werd natuurlijk veel te vroeg wakker.  Ik had mijn wekker op 08.00 gezet, want haasten hief ik me niet. Maar ja  om 06.30 was ik in mijn hoofd alles aan het na lopen; heb ik…, hoe…, wat als…

Het worden min of meer drie reisdagen. Ik neem nu echt niet zo veel mee. Maar toch.

Mijn trein kaartje voor vanmiddag 15.00 uur heb ik al.

Toen alles gecontroleerd was, ben ik gaan ontbijten. Ik heb mijn ‘spulletjes’ nog maar even op de kamer laten staan.

Op weg naar het ontbijt, heb ik nog even dag gezegt tegen de rest van mijn spullen. Ben benieuwd hoe en wanneer die in Middelburg zijn.

Oké, ontbijten, zei ik

Na het ontbijt heb ik mijn ‘handbagage’ bij receptie achter gelaten. Natuurlijk heb ik ook mijn kamersleutel afgegeven.  Ik ben vervolgens eten voor tussen de middag gaan kopen. Kom je weer eens wat tegen.

Na de lunch gekocht te hebben, ben ik weer naar ‘het terrein van de grot’ gegaan

Natuurlijk is zo’n oud stukje techniek leuk

Bij binnenkomst zag ik dat er binnen een paar minuten een Engelstalige dienst zou zijn.

Wel in de kerk die het verst weg was, met de meeste trappen omhoog.

Ik viel midden in de overdenking binnen, maar kreeg de kern van de boodschap mee.

Als de Vader/Jezus/de Heilige Geest in je woont, ben je nooit alleen!

Na de dienst ben ik nog een rondje over het terrein gaan maken en realiseerde me dat ik weinig last meer had van mijn linker kuit en mijn knieën.

Er zijn vandaag uit veel landen groepen mensen. Ik hoorde alleen geen Nederlands🫩

Tegen een uur of elf ben ik buiten het terrein opzoek gegaan naar zaken rond Bernadette Soubirous.

Daarna ben ik terug gelopen naar het hotel en heb mijn bagage opgehaald.

Ben nog even in de hal blijven zitten, want hier is er Wi-Fi en kon ik weer wat toevoegen aan het blog.

Ba een laatst toilet bezoek in het hotel, heb ik alle tassen opgeladen bij mezelf.

Daarna ben ik heuvel op naar het station gelopen en heb plaats genomen in de wachtkamer.

Mijn telefoon hangt aan de lader; er zijn hier speciaal stopcontacten en USB-poorten te gebruiken.

Mijn trein staat al op het ‘bord’

Toch ook maar eens buiten kijken.  Geen idee waar ‘wagon 7’ gaat stoppen.

Wel een station met een ‘oude kern’ maar fors vergroot.

Waar wagon 7 stopt heb ik toch maar even gevraagd. De dame verwees me naar een monitor en toen wist ik dat we nog wel even een eindje lopen hadden.

Maar we rijden.

Dit is Tarbes, terwijl ik op een Uber-taxi wacht

Het station heeft aan de stadskant al een update gehad.

Even later was de taxi er

Hij heeft me snel naar het hotel gebracht.

Nadat ik voor morgen alvast wat zaakjes georganiseerd had, ben ik gaan kijken waar precies de flixbus halte is. Onderweg kom je dan weer het een ander tegen.

Ik heb de route naar de halte helemaal afgelopen om morgen niet te moeilijk te hoeven na te denken en, ja, het klopte

Vervolgens ben ik gaan kijken waar ik ga eten. Ik had er eigenlijk op gerekend dat het hotel ook nog een restaurant had. De keuken is gesloten en de ruimte wordt alleen voor het ontbijt gebruikt.

De dame van de receptie had me, als dichtstbijzijnde deze aangeraden.

Ik heb even op het menu gekeken en daar gaan we wel uitkomen.

Vervolgens wilde ik boodschappen gaan doen bij E. Leclerc maar dat kon niet. Het was een drive en niet ook nog gewoon winkel. Natuurlijk ben ik gewoon naar binnen gelopen maar ook als brutaal mens kon ik niks kopen.

Terug dan maar naar het restaurant. Oh dat gaat pas om 18.30 open….

Tja, dan maar terug naar het hotel en alvast wat online zetten. Kopje thee en een koekje erbij. Eerste thee in weken..

Ik zal later de score bij hippopotamus nog melden…

Oké het was

Ik kan er niets aandoen, maar zo stond het op de kaart

Tijdens het eten heb ik eerst gesproken met een jonge dame uit Parijs die aan het wandelen was geweest in de Pyreneeën. Zij hing na het eten terug naar Parijs met een Blablablacar-bus .

Daarna  met een jonge man uit Kroatië die bij Tarbus een opleiding tot vliegtuig mechanicien was begonnen in het onderhouden van vliegtuigen. Hij was in Lourdes gaan wonen omdat het relatief dicht bij het werk was, maar met het appartement wat hij nu had gehuurd was hij belazerd. Hij zocht duidelijk iets anders. Het plan was om in 2 jaar zijn opleiding te doen en dan weer verder te zoeken.

Naast serieuze gesprekken hebben we ook veel gelachen.

Goedendag Nederland

Na een rustige nacht weer op.

Het helling op duwen van de fiets gisteren heeft mijn linker knie geen goed gedaan. Plus de pijn in de kuit maakt je toch wel gehandicapt.

Rustig lopen dan maar vandaag.

Eerst maar wat cijfertjes: ik heb 1070km echt gefietst.

Vanmorgen heb ik natuurlijk ook ontbeten.

Om een uur of negen ben ik richting de ‘grot’ gelopen.

Bij de poort stond toch ook een beeld van Jacobus

Het was nog niet druk.

Ik ben eerst maar eens naar de kraantjes van de bron gelopen.

Als je zelf geen flesje bij je hebt, kan je ze hier ook kopen

Mocht je die te klein vinden, onderweg zijn er genoeg winkels die je ook nog van een jerrycan kunnen voorzien.

Na de bron ben ik een rondje over het terrein gaan doen

De Maria grot is natuurlijk ook hier, het is het origineel.

Daarnaast zijn er een aantal kerken op het terrein

Het is natuurlijk drukker geworden en van over de hele wereld zijn er mensen naar hier gekomen. Je hoort dan ook heel veel talen.

De sfeer is vredig op dit terrein

Om een uur of half twaalf ben ik wat eten voor de lunch gaan kopen en ben ik terug gelopen naar het hotel. Eerst wat typen en eten.

Na de lunch ben ik eens gaan kijken bij het station. Morgenmiddag neem ik de trein naar Tarbes. Daar vandaan vertrekt morgenochtend de eerste van de drie Flixbussen naar huis.

Dit stukje zet ik alvast online.

Vanavond ga ik ‘uit eten’. Er zijn een aantal Indiase en Srilankese restaurants.  Weer wat anders dan de Mac 🤪

Dat is het dus geworden

Ik heb dit gekozen:

De kok kwam toch wel even kijken of ik het wel opat. Tuurlijk en hij kreeg twee duimen omhoog.

Toetje

Griesmeel, rozijnen, kardemom en cashewnoten. Het was warm en heeeeeeeel lekker.

Wederom kwam de kok kijken en moest glunderen van mijn twee duimen. Ik heb hem een hand gegeven en uitdrukkelijk bedankt.

Voor €20 gegeten inclusief een halve liter bronwater

Ik moest wel een kaartje meenemen voor een volgende keer.

Op de terugweg begon het te regenen. Ik ben dus niet weer naar de ‘grot’ gegaan. Onderweg viel mijn ogen net weer op een raar bouwsel. Dat kan dan hier weer.

Zo, dat was het voor vandaag…

Vanmorgen eerst alles ingepakt en vervolgens gaan ontbijten.

Nadat ik alles had opgeladen,  heb ik eerst mijn regenpak aangetrokken. Dus bleef het een tijd droog ( buiten het regenpak)

Ook nu fietste ik door het dal van le Gave de Oloron. Wel was het steeds klimmen. De uitzichten waren prachtig: sneeuw op de bergen (waar ik niet naar toe ga)

Maar aan het langzaam klimmen kwam een eind: ik moest naar het dal van le Gave de Pau. Daarvoor moest ik twee passen over.

De eerste was zo steil, dat in de laagste versnelling met de hoogste ondersteuning ik nog achteruit ging.

Tijdens het lopen schoot het ook nog goed fout in mijn linker kuit. Lopen was dus ook niet meer een optie.

Bij Sévignacq-Meyracq ging het echt niet meer; lopen niet en fietsen niet. Ik wist dat ik nog een paar andere steile hellingen over moest.

Bij een epicerie en nog veel meer winkel ben ik hulp gaan vragen.

Bij de koffie heb ik een Uber-taxi besteld.

Ik gooi de handdoek in de ring, voor wat betreft het fietsen.  Officieel heb ik echt meer dan de helft van de route naar Santiago de Compostela gefietst.

Voor de kuit en de knieën moet ik nu wel wat extra drinken in Lourdes.

De kuit voelt een beetje als de zweepslag van een paar jaar terug.

Ik ben buiten op de Uber-taxi gaan wachten en die was keurig op tijd

Met z’n tweeën hebben we fiets en de bagage ingeladen. Daarna begon de reis naar Lourdes. Laat ik eerlijk zijn: ik was knap opgelucht.

Vanuit de auto gaat het landschap veel sneller aan je voorbij

Binnen het uur was ik voor de deur van het hotel af gezet.

Voor de vorm heb ik de bagage weer op de fiets gedaan en ben zo de receptie binnen gereden/gelopen.

Nadat de ‘receptie handelingen’ waren afgerond kreeg ik een kamer op de 5e etage. De fiets kon ik bij twee andere fietsen,  klaar voor Camino Fietstransport zetten.

In twee keer heb ik eerst alle bagage naar de kamer gebracht. Met de lift naar boven natuurlijk!

En het uitzicht

En de badkamer

Eerst wat eten,  dan bagage uitzoeken en labelen. Fiets en bagage aanmelden bij Camino Fietstransport en dan ben ik vrij.

Na de douche, het sorteren van de bagage en labelen was die zending klaar.

Die heb ik aangemeld bij Camino Fietstransport

De bagage staat inmiddels beneden bij mijn fiets. Deze is ook gelabeld.

De ‘was’ stond ondertussen te weken in het ligbad; even die compacte zweetlucht en reisstof er uitspoelen. Op verschillende plaatsen hangt het te drogen.

Zo nu eerst een…

Boodschappen doen

Nog even de route

Lieve lezertjes

Vanmorgen zat ik net over acht aan het ontbijt. Nah ja, het was meer snoepen. Dan zijn de full English echt wel anders.

Ik heb mijn regenkleding meteen maar aangetrokken, want het zou weer de hele dag regenen.

Na vertrek ben ik eerst wat eten voor onderweg gaan kopen.

Gister had ik me met factor 50 ingesmeerd en ging het regenen. Vandaag begonnen in regenpak en was het de eerste 14 droog. (Over dat laatste hoor je me niet klagen)

Wat me gister en vandaag op viel is de dubbele benaming van plaatsen. Dan weet je dat je in het Franse deel van Baskenland bent

Als ik naar rechts kijk, zie ik tussen de wolken steeds meer en steeds hogere toppen.

Prachtig om naar te kijken,  maar daar blijft het bij; ik ben niet de berggeit, die ik hoopte te zijn. (Meer een oude bok 🤪)

Soms zijn de hoge bergen ook weer in de wolken verdwenen

Af en toe kom ik plaatsnamen tegen, waarvan ik denk:”daar wil ik niet wonen”

Bij andere plaatsen zijn enkele bewoners het niet eens met alleen de Franse plaatsnaam. Op meerdere plaatsen heb ik zo’n plaatsnaambordje onderste boven zien hangen.

Af en toe vang je een glimp op van nog hogere bergen.

Het laatste stuk ging zo gemakkelijk dat ik om 12.15 al bij het hotel op de stoep stond. Bleek dat ze rekening gehouden hadden met het verhaal rond de beladen fiets. Het meisje bij de receptie keek wel even bezorgd, tot ze mijn reservering vond en heel blij werd: ik kreeg een appartement op de begane grond en het was al klaar.

Nadat ik het appartement met mijn spul veroverd had, ben ik alle natte kleren gaan uit uit doen en ben onder de warme douchen gestapt.

Heerlijke weer warm en droog worden..

Daarna ben ik de kleding van vandaag even gaan uitspoelen, voordat ze een geheel eigen leven gaan leiden. Als je een regenpak draagt en je spant je in, dan ga je toch zweten. Een regenpak ademt niet. Ook al houdt het de regen buiten,  het zweet blijft binnen.

Aangezien er een keukentje is en ik nog noodrandsoenen over heb, plus twee toetjes, ‘kook’ ik vanavond zelf. Ik ga nog wel even om wat boodschappen.

Met dit weer vind ik niet zo veel aan Oloron Sainte Marie. Druk is het ook niet. Geen stromen mensen die lopen te flaneren.

Tja, het is dan ook voorseizoen.

Buiten de winkel, zag ik nog dit doorkijkje. Niet bijster interessant, maar het geeft wel de sfeer een beetje weer.

Omdat het hotel vlak bij het station is, kon ik het even niet laten om er te gaan kijken.

Bij het station is ook een fietsenstalling voor elektrische huurfietsen. Helemaal DIY

Terug bij het hotel ben ik even om de stempel gegaan en heb ik de ontbijttijd gevraagd.  Het terras van het hotel is goed bewaakt.

Ik zit deel van het bericht al vast online; mijn dinner volgt nog

Nu dan: boboti van adventure food en de twee toetjes fie ook nog in de tas zaten.

Oh ja, de route:

En de stempel van vandaag plus van gisteren:

Klaar

Morgen wordt het weer klimmen naar Lourdes. Het is ongeveer 65km.

Goedemorgen allemaal (of avond, zo u wenst)

Het weer hier is een beetje zoals in Nederland; voor mooi weer hoef je nu niet naar hier te fietsen.

Maar er is hoop….

Ook op droog weer.

In dit hotel wordt het ontbijt op de kamer gebracht. Keurig om 08.00 werd er op de deur geklopt en was mijn, Franse, ontbijt daar

Nog iets over Dax. Het is een kuuroord vanwege warme bronnen met zwavel houdend water. In dit hotel kan je ook nog een algen/klei kuuroord voor je uitwendige lichaam doen. (Heb ik maar niet gedaan; ik herinner me nog hoe het was om als zwarte Piet geschminkt te zijn)

Na het ontbijt heb het wagentje met al mijn bagage met de lift weer naar beneden gebracht. Ik ben mijn fiets gaan halen. Alle bagage op de fiets.

Even dacht ik: “ha, het is droog”, maar voor ik goed en wel onderweg was, kon ik stoppen om me helemaal in de regenkleding te hijsen.

Bijna Dax uit, zag ik iets wat in Nederland zou moeten kunnen: de GSM masten camoufleren als een boom. Bij ons zou een populier wel passen.

Ook al is het vandaag Hemelvaart, de hemel komt nu eerder naar beneden.  Dat maakt het wereldje wel klein, als je hoopt op een glimp van de Pyreneeën.

Het golft na Dax wel meer dan in les Landes en af en toe stevige klimmetjes

Na een kilometer of 12 begon een serieuze klim. Ik blij met de Pendix,  dat hij het nu wel goed deed.

Naar beneden kwam ik uit in Peyrehorade. Het dorp zelf heeft minder te bieden als dat het letters heeft. De naam is in geen verhouding tot waar het in voorziet.

Ik dacht even droog, even stoppen buiten het

dorp

Dat ‘droog’ was kort; het begon nog harder te plenzen dan daar voor.

Dan maar door.

In Sorde l’Abbaye zou wel een droog plekje zijn.

Daar zou net in de kerk de eerste of tweede communie plaats gaan vinden. Een drukte van belang.

De kerk deed gelijk ook dienst als burcht. Deze wordt gerestaureerd en is ook in gebruik als kerk.  Terwijl ik dit type, komen de gezangen uit de kerk.

Mijn fiets staat uit te druipen in de overkapping. Ik dus ook.

Ondertussen begint de zon te schijnen. Zou het nu wel droog blijven?

Ik gok het er op…

Dat optimistische zonnetje was van korte duur; in het daarop volgende dorpje heb ik me weer volledig in de regenkleding gehesen.

Bij het controleren,  uitzetten, weer bekijken en vervolgens nog een keer controleren ontdekte ik dat de EV3 een iets andere route volgt dan de Nederlandse versie. Het volgt een voie verte over een oude spoorbaan. Dan zijn de stijgingen nooit meer dan 4%. Hier kruis ik Le Gave d’Oleron via een oude spoorbrug. De rivier Le Gave d’Oleron komt van waar ik morgen wil zijn.

De EV3 volgend, kom je natuurlijk…

Even verderop kom ik dit bord tegen:

Rechtsaf is naar Pamplona, Spanje,  rechtdoor naar Oleron-Sainte Marie en naar links het beoogde dagdoel. Oh die keuzes…..

Kom je bij de pelgrimsherberg en bel je het aangegeven nummer,  krijg je te horen dat ze gesloten zijn, op Hemelvaart, voor pelgrims. Hoe verzin je het.

Dan maar verder.

Maar eerst wat eten, een nieuwe pleister pleisters mijn vingertop plakken en genieten van de aanhoudende regen.

Alles doe ik, balende, onder het portaal van een gesloten kerk

Met dit bordje op de deur

Heb je even zon en een mooi uitzicht

Even later komt het met bakken uit de lucht. Dan krijg je het wel koud.

Dan maar op naar het volgende adres op mijn lijstje. Met GPS, telefoon, plakband,  oude lucifer en stukje elastiek gevonden.  Ik naar binnen,  komt er een klein oud vrouwtje naar me toe fie vertelt dat ze het niet meer doen, sinds het overlijden van haar man. (Ik heb het al gemeld bij de makers van de app)

Zij verwees me naar een herberg aan de andere kant van de rivier. Dus dorp weer uit, naar beneden. Oh ja daar is die camping waar ik dacht te gaan staan ( als knie en hoosbuien er niet waren). Nog verder naar beneden; kantoor gesloten 😵‍💫 ( gevoel van hopeloosheid begint te borrelen)

Dan maar weer naar boven naar de hoofdweg,  brug over, verder naar boven en daar is de herberg.

GESLOTEN

😶‍🌫️

Wat zouden we zijn zonder telefoon: Googlemaps. Oh, daar net de verkeerde kant op een chambre d’haute. Telefoon,  bellen.

Nee, we zijn helemaal vol, maar ze zou me een nummer sturen om te bellen.

Dat gebeld, kreeg ik dezelfde dame weer aan de telefoon. Inmiddels kon ze aan mijn stem horen dat ik toch wel heel graag een dak boven mijn hoofd en een bed om in te slapen.

Even later weer een SMS met toch een aanbod.

Nog even maps bekeken en drinken Pendix in de hoogste stand gezet. Er naar toe ‘gevlogen’

Yehovah Yireh

De chambre d’haute heet maison Salvaterra. Ik vertaal het nu maar even als ‘de veilige aarde’ of geredde aarde. Nou, voor mij klopt het!

Ik werd meegenomen buiten om naar mijn verblijf voor deze komende nacht.

Bij het nemen van de foto’s scheen de zon heeeeeeeel even. Nu plenst het weer flink en hangt alles binnen te drogen.

Ik ben onder de warme douche gestapt en ben weer droog en schoon.

Kan ik weer typen aan het blog.

Hier alvast de route van vandaag; het zou maar 44km moeten worden maar mag het 25% meer zijn voor dezelfde dag? (55,nogwat km)

Inmiddels is de totale gefietst weg 1005km

Ik zet dit alvast online; een update volgt

De dinner update:

Starter

De kiwi’s worden echt in het dal van le gave d’Oleron gekweekt. Ik ben een aantal kwekerijen tegen gekomen onder weg

Hoofdgerecht

Dessert:

Tijdens het eten zat ik naast een Australische die de camino in stukken gelopen heeft. Dit jaar loopt ze naar Saint Pied de Porte. Ze heeft het stuk vandaar naar Santiago al gelopen en nu heeft ze de route de Vézelay naar Saint Pied de Porte.

Na zo’n regendag ben je wel gaar.

Gelukkig wordt het weer niet beter😱

Ook weer een goedendag.

Vanmorgen was het goed grijs en, zowaar, het regende.

Op het gemak heb alles weer bij elkaar gezocht gegeten en opgeladen. Ik ben dan ook relatief laat vertrokken.

Het eerste dorp dat ik tegen kwam was duidelijk een pelgrimsdorp. Onnesse et Laharie. Als ik niet in de asperges was geraakt, dan had ik hier ergens onderdak gezocht.

Ik zit nu duidelijk op de route van Tours naar Santiago. Bij elk dorp staat zo’n bord.

Dit soort huizen kom je regelmatig tegen. Deze was wel erg mooi met twee oude eiken er voor. Op eentje hadden de spechten het duidelijk al voorzien.

Laten we meteen de ‘bermbloem’ van de dag noemen: kleine ratelaar,  een half parasiet op grassen en granen. Ze halen water en voedingsstoffen uit de wortels van de planten waarop ze parasiteren; in de bermen stonden (nog) veel grassen.

Een goede tweede is de Franse Silene

Tot nu toe is het droog gebleven.

Het plaatsje waar ik pauzeerde heet Taller. Duidelijk een pelgrimsplaats.

Je kan je afvragen of de pelgrims hard ten onder gaan of dat Taller ten onder gaat aan de pelgrims.

Een pelgrim gaat ondergrondse kennelijk

Een bouwwijze die je hier veel ziet is een muurgeraamte, waarbij de openingen gevuld zijn met? In dit geval baksteen en nog meer vulling.

En toen wist ik dat ik mijn dagreisdoel naderde

Op een gegeven moment reed ik parallel aan een spoorlijn. Ze hadden wel heel speciale portalen gebruikt, vond ik (locomaloot)

Even verder moest ik het spoor over en passende net een TGV inOui. Het zelfde type dat ik van Parijs naar Poitiers genomen heb.

Vlak voor Dax heb ik de accu gewisseld. Dan moet er toch aardig wat van de fiets af om de accu’s te wisselen.

Vlak voor Dax kwam ik drie ooievaarsnesten tegen

Ik was snel bij het hotel. De lift was zo klein dat ik voor vannacht Ros ergens anders dan op mijn kamer moet stallen.

Nadat ik alles met een trolley naar mijn kamer op de derde etage heb gebracht, ben ik eerst wat was gaan doen.

Daarna mijn stempel gehaald.

Vervolgens ben ik naar de E. Leclerc super gelopen om eten en drinken voor morgen onderweg.

Bij de E. Leclerc is ik een brasserie. Daar mag je alleen buiten roken. Maar dit beeld geeft je wel te denken 😱

Op de terugweg kon ik de ‘was’ zien hangen

Goed, de route van de dag:

Toch denk ik dat ik bij de brasserie ga eten straks.

Dus niet, die doen dus geen eten meer maken na het déjeuner ( middag eten)

Dus ik ga copieus dineren bij de Mac. Dat op onze trouwdag 😱

Ik zal er wel te lang niet zijn geweest,  maar ik verwacht nog wel weer zo’n periode van abstinentie.

Op de terugweg kwam ik min of meer langs de achterkant van het hotel.

Net om de hoek zag ik nog een oud stuk stadsmuur.

En nu de maaltijd in alle rust verteren

Goedenavond weer; morgen ga ik echt richting Pyreneeën. Ik fiets dan eerst in twee etappes naar Oleron-Sainte Marie en dan door naar Lourdes.

Daar besluit ik verder of terug naar huis.

Waarom daar?

In Lourdes is een depot van Camino Fietstransport; de volgende daarna is in Santiago de Compostela.

Mijn linker knie begint nu ook bij het fietsen op te spelen; dus als de bron voor mij niet werkt (geen blond haar weer, geen gezonde knieën) dan zie ik me de Pyreneeën niet over gaan en vervolgens nog eens 1000 km fietsen naar Santiago.

Ik moet, van mezelf, ook verstandig zijn.

Haal ik Lourdes wel, dan heb ik in het totaal ook meer dan 1000km gefietst en een belofte kan ik dan ook inlossen.

Zo, jullie zijn weer op de hoogte van mijn zieleroersels

Goedenavond lieve lezertjes

Ik heb vannacht na een BDE er toch nog maar een bankje naast gezet. Daarna rustig geslapen.

Vanmorgen in het strijklicht, was goed te zien dat het een hippisch centrum is waar ik geslapen heb.

Trojka hier, trojka daar, overal zit paardenhaar

De zon kwam rond 06.30 op. Buiten was het nog nevelig.

Maar terwijl ik zit te ontbijten…

Brand de zon deed nevel weg

Ik ben rustig gaan opruimen en inpakken. Ondertussen was de hond van de baas binnen gelopen

Als laatste heb in mijn vingertop weer netjes ingepakt met de Franse pleisters

Rond negen uur ben ik de baas gedag gaan zeggen en heb ik hem nogmaals bedankt voor zijn gastvrijheid. Daarna ben ik op mijn fiets gestapt en kwam ik pas echt in Hostens.

Aan de andere kant van Hostens was er duidelijk meer bos gespaard gebleven en leek het meer op wat ik als kind gezien heb.

Ook nu kom ik weer van die ‘platte kerktorens’ tegen.

Wat me hier opvalt is dat de telefoon draden hier bovengronds lopen. Tenminste meestal; af en toe lopen ze op de gronds

En dan zie je tussendoor een bunzing de weg oversteken

Af en toe kom je weer een stukje landbouw tegen. Deze vond ik opvallend. De bewerkte grond was een grote halve cirkel en werd besproeid door één hele lange sproei installatie,  die in het midden zijn draaipunt had.

In Mousty heb ik na 21 km pauze genomen bij 2 ‘kerkjes met platte torens’.

De laatste was een goede plaats voor muurvarentjes.

Vanaf Mousty is het nog 1000 km lopen naar Santiago.

Ondertussen is het volgende wel duidelijk:

Bij de kerk ontmoette ik Lucia. Net na Parijs waren we elkaar tegen gekomen. Op de camping waar ik 6 dagen ben gebleven. Zei ging door en is de route via Bordeaux gefietst

Lucia reed net wat harder en ik wilde nog wel eens stoppen om een foto nemen

We xijn elkaar weer tegen gekomen verder langs de route en tot Labouheyre zijn we samen op gefietst. Onderweg kwamen 5 lopende Santiago gangers tegen. Bij een zijn we even gestopt. Hij wil vanavond in Escource stoppen en heeft al gereserveerd.

Escource was ook mijn dag doel en ik gun de wandelaars zo’n stop veel meer nog. Ik ga wel zien…

In Escource had ik de gite snel gevonden.

Er was alleen niemand thuis en niemand was telefonisch te bereiken. Dan weet je ook niet of de twee slaapplaatsen al besproken zijn.

Ik besloot dan maar verder te gaan.

In de bermen zie ik, bij een sanitaire stop allemaal paarse en toe bloemetjes die ik niet kende. Google lens dan maar…

Even verderop zag ik ineens heel bekende dingen in het veld.

Asperge velden. Als we kamperen bij Leender-Strijp of op bezoek gaan bij mijn broer dan zien we dat ook maar dan in juni. Hier was het seizoen duidelijk aan het aflopen.

Dan zie ik dit bord bij de weg:

In eens dacht ik: “als het seizoen ten einde loopt is er misschien wel een slaapplek voor me.

Ik meld me dan maar bij de asperge verkoop dame..

En die is om ‘le patron’ gegaan. Natuurlijk had hij niks voor me, dus zei ik natuurlijk wel.

Klopt er was één stacaravan net vrij gekomen omdat een werker net die dag vertrokken was.

De stacaravan was niet schoon, maar dat was ik ook niet.

Ach, je kunt hier van de vloer eten; er ligt echt genoeg.

Ach ja, bed, bad en brood had ik in Labouheyre al gekocht.

Dus ik heb een bed met dak er boven. Kan koken en even wat wassen. Ik kom toch schoner onder de douche vandaan, dan ik er ben onder gestapt, dus wat wil je nog meer?

Oh ja, een stempel

en de route..

Dat is 65 km met een gemiddelde bewogen snelheid van 20km/u. Kan je nagaan hoe vlak het hier is.

De ‘warme maaltijd’ linzen met worteltjes, ui en rookworst; morgen weer wind mee.

Ik heb zitten puzzelen. Omdat al een stukje van morgen heb gefietst en geen rustdag neem in Herm, fiets ik naar Dax volgens de officiële route. Is nog korter ook😁

Ook goedendag

Vanmorgen was ik voor de wekker wakker. Ben maar opgestaan en gaan wassen en inpakken.

Om 08.00 uur was ik de eerste die z’n baguette kwam halen. Dus iets over achten zat ik te ontbijten met dit uitzicht

Daarna was het schoonmaken, opladen en controleren.

Om 09.00 was de receptie open en ben ik naar voren gefietst. Even eerst het vuilniszak in de container en dan pas sleutel en vuilniscontainerpas in leveren.

Om 09.15 fietste ik van de camping weg in de richting van st. Émilion. Leuk plaatsje,  steile straatjes en een ondoorgrondelijke plattegrond. Genoeg aanwijzingen om grondig te verdwalen in het centrum.

Via een eenrichtingsverkeer straat ben ik er uit gekomen,  letterlijk en figuurlijk.

Net buiten ‘het dorp’ lag zowaar het treinstation.

Het was wat minder heuvelig, dus schoot ik lekker op. Ik had zin in een slok water, dus stopte ik even op een goede plaats

Even verderop stond een gaskanon.

Die heb ik de afgelopen dagen meer gehoord en altijd even getwijfeld over echt geschoten werd (jacht, niet op mij)

Een paar kilometer verder ging ik bij Branne de Dordogne over.

Na Branne werden de wijngaarden minder en de ‘gewone landbouw’ meer. De bermbloem van vandaag is de piramide orchidee

In fit stukje Frankrijk kwam ok Spaans aandoende kerkjes tegen met 2 dimensionale klokketorens

En de nodigeleuke doorkijkjes

Met platte kerktoren

Nadat ik en grote D-weg gekruist was, kwam ik een voormalige spoorlijn tegen, nu fietspad

Na weer een een heuvelruggetje was ik in eens in de Bordeaux wijnstreek. Weer wijn kastelen

Op naar Cadillac,  de plaats waar het Amerikaanse automerk de naam aan te danken heeft (nee Trump, niet andersom)

Daar zit ik nu even te pauzeren en de andere helft van de baguette op te eten.  Jammergenoeg bestond de winkel die ik ‘gepland’ niet meer, en dan ga je hem een beetje knijpen. Vind ik onderweg nog een winkel die na 13.00 open is, of moet ik dan er bij wachten tot 15.00 uur.

Maar wat wel gelukt is, is pleisters kopen. Meteen naast waar ik zat, was een apotheek/drogisterij. Ik kan weer verder met een meter pleisters voor mijn vingers.

Bij Cadillac ben ik via een ‘wat oudere’ brug de Garonne over gestoken

Geleidelijk veranderd het landschap; steeds meer grove den in de bossen. Dat begin je te ruiken. Fijn dat het vlakker wordt, maar er staat een straffe tegenwind. Zelfa heuvel af geen voordeel van de helling.

Soms kom je weer zo’n kerkje tegen. Deze is wat luxer, met een buitentrap naar de klokken.

En, gelukkig, een winkel open na 13.00 in Landiras

Op naar Hostens,  nog maar 20 km te gaan😁.

Ik keek er echt naar uit om in de dennenbossen van Les Landes te gaan fietsen. Heerlijk de lucht van hars opsnuiven…

Toen ik Landiras echter uit fietste…..

Één kale vlakte waar de wind vrij spel heeft en ook nog pal tegen is. Eerst begreep ik het niet tot ik in Guillos kwam. Dat dorp was wel helemaal in het groen

In het dorp was een plein, een herinnerings plaats voor de grote branden in juli 2022.

Net het dorp uit stond nog een afgebrande creperie te creperen.

Verder desolaat vlak met kaarsrechte wegen

Met de wind en de kaarsrechte wegen, was het wel een beetje afsluitdijk gevoel,  alleen zitten daar geen hobbels in, daar loop echt alles recht.🤣

Na 74,5 km was ik in Hostens. Volgens de gids kon er bij een hippisch centrum gekampeerd worden.

Ik speelde de pijnlijke knieën kaart (ongeluk Parijs) en, omdat er toch niks aan paarden leven was, mocht ik de kantine gebruiken om in te slapen.  Mijn accu’s mocht ik buiten opladen. (En dat is wel nodig)

Een stempel vond ik op een bureau en die staat in het paspoort

Na een heerlijke douche, ben ik neergestreken onder een overkapping. De fiets staat er de accu’s ook.

Ik heb drie accu’s leeg gefietst: twee van de fiets en één  van mezelf.

Dit is wel een triest uitzicht als je bedenkt dat voor juli 2022 je door de bomen het bos niet kon zien.

Bij de brand is wel duidelijk dat ze zo veel mogelijk de dorpjes gespaard hebben.

Vanavond eet ik chili con carne; dan heb ik morgen wind mee.

Morgen ook niet zo’n eind als vandaag, denk/hoop ik

Zo, tot morgen weer

Nog een aardigheidje wat ik onderweg bedacht: als je over een beestje fietst, dan is dat niet slecht voor je karma, maar voor je bikema.

Eentje nog

Goedendag ‘volgers’

De dag begon hier voor mij om 07.30.

Aankleden, naar het toiletgebouw en door naar de ‘epicerie’ om mijn baguette op te halen.

Die was nog warm en dan de eerste keer zo vers🥖. Halve op gesneden en koffie  er bij.

Ondertussen een boodschappen lijstje maken om zo eerst in st. Émilion boodschappen te doen. Verse pleisters plakken voor de dag…..

Opweg naar st. Émilion zie je dus echt alleen maar wijngaarden.

Bij de winkel stond een opgefokte Renault Dauphine.

Dat was ook de eerste auto van de familie Heijn in Geldrop (het gezin waarin ik geborenben). Drie kinderen achter in, pa achter het stuur en ma met de jongste op schoot. Die van ons was alleen licht blauw.

Deze is wel erg sportief gemaakt (voor zo ver mogelijk voor een Dauphine).

Je zult het niet geloven maar het lukte me om verkeerd te rijden. Tenslotte is de ene wijngaarden gelijk de andere (hier bij st. Émilion)

Ik zag bij een aantal wijngaarden rozenstruiken staan.

Die staan daar niet voor de sier of de geur, maar zijn bladluizen verklikkers. Als er op de rozen bladluizen zitten, dan zitten ze ook op de druivenstokken en hoeft een boer niet de rij langs.

Nadat ik de boodschappen had opgeruimd ben ik ‘de was’ gaan doen. Alles in een machine, temperatuur instellen, betalen en aanzetten; de machine doet de rest, tot en met het zeep.

Dan maar even een kopje koffie drinken

Toen de was klaar was, scheen de zon. Ik heb het rekje op een, toen nog, zonnige plek gezet.

Dat duurde niet lang

Dan het rekje maar naar binnen toe. Twee raampjes tegen over elkaar op om de was snel te laten drogen.

Als je toch met dit soort spannende dingen bezig bent, kan je beter de route bekijken. In iedergeval tot aan Lourdes.

Dat is 5 of 6 dagen fietsen.

Daar moet ik besluiten: door of terug. Camino Fietstransport heeft in Lourdes ook een depot om in te leveren. Het eerst volgende daarna is in Santiago.

Ik weet dat ik niks te bewijzen heb voor mezelf. Ik weet ook dat als ik besluit om van uit Lourdes terug te komen, ik er ook geen spijt van heb.

Dan heb ik in iedergeval één belofte aan mezelf gehouden en jullie kunnen eerder checken of ik inderdaad weer blond haar heb en gezonde knieën.

Dat gaat blijken. Ik vermoed dat de linker knie meer schade heeft overgehouden aan de val in Parijs,  dan me lief is.

We gaan het zien……

Er is vandaag geen ‘route’ natuurlijk,  maar wel warm eten