Goedendag allemaal

Vanmorgen lekker en ligt ontbeten, wel twee grote kommen sterke koffie. Gezellig getafeld met een man, waarmee ik gisteren bij het dinner ook gesproken heb.

Hij komt origineel uit Australië, woont in Californië. Je raad het al genoeg gespreksstof. Daarbij komt dat hij ook op de fiets reist.

Nadat ik de fiets had opgeladen heb ik me zelf rond 09.00 in beweging gezet. De officiële route was veel klim meters. Levert natuurlijk weer mooie vergezichten

In het eerste dorpje na ca. 4km even op adem komen en een slokje water nemen😱

En dat laatste kon dus niet, want mijn rugzak met drinken stond nog in de hal van het hotel.

Weer terug 4km🫠

En ja hoor de tas stond nog steeds klaar…

De vrouw van het hotel begreep het eerst niet totdat ik het had uitgelegd. Ook waar ik al geweest was en welke route ik had gehad.

Zij wees me op een andere veel vlakkere route. We hebben even in Google map gekeken en de straatnaam stelde me tevreden. 1 km meer maar…

Nadat ik weer op de route was werd ik verwelkomt in de Dordogne. Ik fietste verder door een lang gerekt bos

In de bermen stonden volop grasklokjes

Na 46km fietsen waren de accu van mij en de fiets een eind leeg; tijd voor pauze.

Ik even een baguette,  kaas en jus d’orange gekocht. Eerst mijn eigen accu opladen.

Daarna rolde ik het wijnland van de Gironde in.

Steeds meer wijngaarden

En als je dan in de buurt van Saint Émilion komt, dan zie niets anders meer dan wijngaarden…

Het ene na het andere wijn kasteel: chateau giotine, chateau migraine chateau kwetniewah. Elke boerderij met wijngaard is hier een kasteel 🤭

Na bijna 73 km was ik op de camping Yelloh Village de. Émilion.

Vanwegen het verwachte onweer heb ik mijn tentplaats omgeboekt naar een ‘pod’ voor twee nachten. Ook al is het morgen zondag, de was moet ook gedaan 😇

Nu zit ik braaf te wachten op dat de pod schoon is.

Ondertussen nog weer met het Frans kunnen oefenen; ik werd uitgenodigd om er bij te komen  zitten.

Ik ben rond 17.00 even wat eten wezen kopen in de camping epicerie; meer vloeibaar dan vast. Ik heb meteen brood voor morgen besteld.

Daarna ben ik naar de receptie gegaan voor de sleutel van de ‘cabane’

Twee slaapkamers; één met tweepersoonsbed, één met twee eenpersoonsbedden. Summiere keuken, geen afwas mogelijkheden,  maar wel een wc. Wassen en douchen in het toiletgebouw verderop.

Tja, moet ik vanavond weer zelf ‘koken’. Ik heb nog couscous over van bij Parijs. Met een blikje groeten uit de ‘epicerie’ en wat toetjes, weer een maaltijd.

Maar eerst maar eens douchen

Couscous met ratatouille

Tot morgen als er weer spannende verhalen zijn over het drogen van de was

Oeps,  helemaal vergeten, de route 😱

Goedemorgen lieve beeldbuiskijkertjes. Vanmorgen heb ik me heerlijk verslapen. Mijn interne wekker ging om 07.22 af. Waarom zo precies? Geen idee.

Na de sanitaire perikelen en het verversen van de vingertop pleisters snel naar beneden voor het ontbijt.

Na het ontbijt ben ik chaos in de orde gaan scheppen. Inpakken, opladen en weg wezen

Angoulême uit betekende 5 km klimmen. Tenslotte: everything that comes down, must go up. En up heb ik veel gemoeten.

De flap eten van gisteren werkte ook niet in het voordeel van het landschap.

Ik heb dan ook onbescheiden gebruik gemaakt van mijn Pendix motor. Na 30 km was de eerste accu dan ook leeg.

Maar veel klimmen levert ook mooie vergezichten…

En een enkel kasteel

Ik fiets zo langzamerhand weer een landschap in met een iets ander karakter: de rand van de Charente en de Dordogne.

Na 41 km was het echt tijd voor een pauze. Ik had het volgende plaatsje in gedachte:

Bij de mairie was een bankje

In het zonnetje. Gelukkig zie je ook hagedissen zonnen.

Nog geen 10 km verder was ik er: Aubeterre sur Dronne.

Mijn verblijf voor de nacht ligt meteen aan de hoofdweg onder het dorpje. Na inchecken en opfrissen ga ik dat bestormen. Moet even geduld hebben: normaal is de incheck na 16.00 uur en ik ben er al voor 13.00

Bleek ik ook nog een fout gemaakt te hebben bij het reserveren en heeft de eigenaar gisteravond tot 24.00 op me gewacht te hebben 😇 (zei hij)

Wat ik gisteren fout heb gedaan, wat betreft datum, is weer goed gemaakt: ik heb een kamer

Nu even bijkomen. Het is toch echt wel wat klimwerk geweest. Als je alleen de meters telt dat je omhoog moet met de fiets en moet trappen, dan was dat vandaag 795 meter klimmen. Dat krijg je in ons land niet snel voor elkaar. (Of je moet rondjes gaan fietsen in Zuid Limburg)

Nog één ter overweging: niet de bestemming is het doel, maar de reis. Op de fiets heb je alle tijd om bezig te zijn met je zelf. Bijvoorbeeld: zelf medelijden omdat die flap van gisteren nog steeds niet lekker, of zelf medelijden omdat je zooooo veel Frans moet spreken (ook dat is echt vermoeiend, ook al krijg ik complimenten; waarom leren ze nu niet eens Nederlands), of er achterkomen dat je toch te oud wordt voor fit soort capriolen, of nu weten dat je echt niet zo sportief bent als anderen denken,  of….

Ach en ik mis gewoon ook mijn vrouw, mijn kinderen en kleinkind. Ik mis mijn luie stoel, mijn fijne huis met mooie tuin,  mij PC met groot scherm en qwerty toetsenbord.

Genoeg bespiegelingen..

Hop, naar buiten.

Ik ben het ‘centrum’ van Aubeterre in gelopen om twee kerken te bezoeken,  maar onderweg zie je genoeg.

De eerste kerk was de st. Jans kerk. Ooit uitgehouwen uit de rots. Alle ornamenten dan dus ook.

Als pelgrim mocht ik gratis naar binnen en kreeg nog een stempel ook.

In een zijzaal werden de doden begraven

Op weg naar de andere kerk, de eglise st. Jaques, oftewel de Jacobskerk, kwam ik dit tegen

De terugweg was via een ‘spannend’ straatje. (tenminste, dat zou mijn vader gevonden hebben.)

Mijn knieën waren het, jammergenoeg niet eens met deze wandeling; weet ik ook weer waarom ik niet naar Santiago loop maar fiets.

Zo, nu eerst douchen.

En na de douche buiten relaxen 😇

Even wat terras indrukken

Ik vergat natuurlijk de route😇

zet dit alvast online; het diner volgt

Zo, vandaag echt geen lege maag en veeeeeeel beter dan de flap van gisteren; hier geen restjes

Vanmorgen werd ik om 06.30 wakker.

Rustig aan wassen en aankleden. Het viel me op dat voor heel veel dingen in de herberg Ikea de hofleverancier is geweest.

Ik ben boven gaan ‘ontbijten’

Alles is er en alleen je eten moet je zelf uit te pakken.

Bij het opladen van de fiets, zag ik (nu pas) een bord hangen over de geschiedenis van de herberg.

Om 08.30 ben ik vertrokken. Het dorp uit was eerst weer een klein klimmetje.

Het was droog weer, half bewolkt en het landschap was weer prachtig

Onderweg kwam ik ook de Franse versie van de route tegen.  Die sluit in het noorden aan de route de Vézelay

Na 20 km was het weer even tijd voor pauze en dat kwam mooi uit,ik was net in Nanteuil en Vallée.

In de dorpswinkel heb ik een baguette en een kaasje gekocht voor tussen de middag

Het dorp uit, was weer klimmen (everything that comes down, must go up)

Op een gegeven moment kwam ik dit straatnaam bordje tegen

Terwijl ik de foto naam kwam er een groep randoneurs langs, ook op weg naar Santiago. Licht bepakt en vol snelheid; lijkt wel een wedstrijd. Ik werd er op gewezen dat de weg naar Santiago de andere kant op is (ik was even gekeerd, om de foto te nemen)

Ieder heeft toch wel zijn eigen reden of drijfveer om die kant op te gaan.

Waarvoor doe ik het eigenlijk?

Na weer een lange afdaling zie je dan dit voor je….

……en je weet dat de route die kant op gaat…

Even verder zat de groep even te pauzeren, kon ik hun de goede kant op wijzen 🤪

25km na mijn eerste stop was ik in Coulgens, een klein Frans dorpje met de alure van een grote gemeente: een marie,

een postkantoor…

En de randoneurs kwamen ook weer langs en konden me ‘bon appétit’ wensen.

Na deze vroege lunch ben ik ik weer op de fiets gestapt. Weer waren de bermen adembenemend mooi.

Nu zou je denken dat ik alleen maar naar beneden kijk, maar ook de vogels zijn overweldigend. Allerlei soorten: lijsters, groene specht, merels, mezen, kraaien, valken, buizerds arenden,….

Paar keer gezien dat twee kraaien een roofvogel op joegen.

En dan als je even stilstaat bij wat bomen wordt de verrast door al het zingen van de vogels. Bij hun is het duidelijk nog voorjaar, terwijl het groen verder is.

Ik moest ook verder.

Wat ik sinds gisteren ook steeds meer tegen kwam, was dit:

Al verder fietsend na de lunch kom ik dit plaatsje tegen terwijl ik net een Petit Roux soldaat heb gemaakt.

Na Brie had ik een lange afdaling naar Angoulême. Ik heb mijn GPSMAP maar de opdracht gegeven om een route te berekenen naar het hotel. Tijdens het omhoog fietsen zei mijn accu: nu moet je het maar even zelf doen. Ik had juist vandaag zoveel mogelijk met de laagste ondersteuning gefietst en mijn benen het werk laten doen. Om niet in de problemen te komen in het drukke verkeer, ben ik maar even aan de kant gegaan en heb ik de accu gewisseld.

Daarna was ik dan ook vlot in het centrum bij het station.

In Angoulême is een van de schrijver/ tekenaars van de Asterix&Obelix boeken geboren. Voor het station is hij dan ook duidelijk geëerd.

Maar ja, je moet de verhalen wel kennen om de zaken te herkennen.

Van het station was het maar een klein stukje naar het hotel. Ibis budget hotels centre. Mijn kamers is op de tweede verdieping en de fiets paste weer maar net in de lift. Ook die is op budget.

Jullie krijgen vast de route van me. 68,13 km zei de GPSMAP.

Wat was het heerlijk om het luie zweet af te spoelen.

Natuurlijk moest ik nog om een stempel en dat moest de VVV worden. Na nog al wat omzwervingen, heb ik mijn stempel gekregen.

Tijdens de rondwandeling bleek er nog meer stripmensen en tekeningen te zijn. Natuurlijk is Google je beste vriend en het bleek dat Angoulême elk jaar een groot stripfestival heeft. Je komt dus meer tegen als alleen Asterix&Obelix.

Tijdens de rondwandeling heb ik ook nog even wat boodschappen gedaan.

Straks op pad om wat te eten.

And here are the results of the jury

Bij alles in het leven kan je je afvragen of je het nog een keer zou nemen.

Mijn antwoord zit al in bovenstaande 🫠

Nu meteen ook de vraag of je echt alles zou moeten proberen in je leven.

Bij deze de raad: schrap dit maar van de bucketlist.

Ik heb de resten beneden weg gegooid. Anders was de kaaslucht wel erg blijven hangen.

Ook maar even de ‘ramen’ open

Tja, ik zou nog weer een opmerking kunnen maken over de datum. Wel een herinnering: in 2004 fietsten Dirk en ik voor het eerst met een ligfiets op fietsvakantie. Dat was dan wel in Schotland.  (Kijk maar op www.erikfietst.nl )

Maar over vandaag.

De wekker liep op 05.45 af. Nou denk je dat is vroeg, maar er was nog steeds een hoop te doen. De stacaravan moest netjes leeg worden opgeleverd en de meterstand opgenomen. De laatste tassen moesten worden ingepakt, ontbeten en opgeruimd.

Toen dat rond was heb ik Ros opgeladen

Met dat de fiets klaar stond, keek ik op mijn horloge en besefte ik me dat ik me moest gaan haasten.

Ik liep naar voren om de sleutel en papieren in te leveren. Voor aangekomen zag ik net mijn Uber-taxi voorrijden. Wat een timing.

De chauffeur maakte zich natuurlijk zorgen, want het moet wel allemaal in zijn mooie busje. Een natte fiets en een hoop bagage en maar één passagier.

Natuurlijk kan het, zei ik. Achterbank plat, fiets er eerst in en daarna de bagage.

Ik zit nu met mijn rug in de rijrichting op de andere bank

Als ik me omdraai,  dan zie ik dit.

Ondertussen ben ik blij dat ik de taxi vroeg besteld heb. Parijs in sta je natuurlijk al meteen vast in de ‘congestion’ 

Ik kan niet zeggen “file, file? Ik zie geen file” We staan er midden in en we rijden niet vooraan 🫠

Via ‘Porte de Orleans’ kropen we Parijs binnen.

En dan moeten we de Periferie nog gaan kruisen, weer druk, maar daarna waren we ‘vlot’ bij het station.

Onder de Periferie door, om daarna weer even in te voegen. En twee afslagen verder er weer af.

Bij de Periferie kom je nog eens wat tegen:

Eindelijk kwamen we bij het station. Alles uit de bus (fie staat nog net op de foto), alles op de fiets en via de roltrap (niet op de foto) naar boven

Boven aangekomen was het even zoeken welk spoor ik moest hebben; 27 sporen in hal 1 en 2 en ik kwam binnen bij spoor 27. Na wat vragen bleek het natuurlijk spoor 1 of 2 te zijn.

Natuurlijk moet je dan ook nog naar de wc. Gelukkig, na lang zoeken gevonden.

Sta je daar met je beladen fiets in je eentje; wie gaat er even opletten.

Stond daar een man met rugzak en Jacobsschelp op zijn vrouw te wachten. Die heb ik het probleem voor gelegd en, natuurlijk, was dat geen probleem.

Zij gingen met de trein naar st. Pied de Porte, om vandaar naar Santiago te lopen.

Bon camino

De trein had wel vertraging

Uiteindelijk werd het spoor 2. Iedereen haaste zich naar de trein, terwijl deze eerst nog leeg moest. Dat werd dringen geblazen. Bij de poortjes moest ik mijn digitale kaartje laten zien.

Gelukkig moest ik bij het dichtstbijzijnde rijtuig zijn vlak bij de ingang.

Het was eerst 2 treden omhoog van het perron de trein in,  een draai naar links, weer twee treden op. Echt wat was ik blij dat elke keer er bereidwillige mensen waren om mee te tillen en schuifdeuren open houden, stoeltjes opknappen op de fietsplaats. Geweldig fijn weer.

En naar buiten kijken gaat niet; ik ben te groot en kijk tegen de wand aan.

Om 11.05 zouden we in Poitiers aan komen dus om 11.00 ben ik me klaar gaan maken om uit te stappen. Gelukkig was er hier ook weer zo veel hulp dat ik de 2 x 2 treden plus krappe bocht naar rechts ben door gekomen.

En dan sta je daar, op het perron..

Eens kijken hoe ik hier uit kom. Eerst een lift naar boven,  zo krap dat mijn fiets er eigenlijk niet in paste. Daarna richting centrum lopen over een loopbrug. Daar dan maar weer kijken hoe je op de begane grond komt. Trappen genoeg maar nergens een bordje “naar de liften”. Uiteindelijk bij de autogarage gevonden 😮‍💨

Beneden aangekomen eerst maar alle regen spullen aan trekken. Het weer is niet wat beloofd was. Het zou droog zijn 🥲

Poitiers ligt in een dal. Om op de route terug te komen,  was het dus meteen al klimmen.

Al snel werd het weer wat landelijker. Na 19 km was ik in Nieuil-‘l Espoir. Het was droog en ik dacht even  wat eten.

Ik zat nog niet of het spetteren begon ook hier. De kerkdeur stond open en ik dacht, ik ga daar en zitplaats zoeken.

Het is ‘la nouvelle eglise’, dus ik zit mijn brood te eten in de nieuwe kerk. Ik heb alleen geen wijn maar sinaasappelsap bij het brood.

Oh ja, het elektronische bord bij het gemeentehuis melden me dat het vandaag de naamdag is van de heilige Prudentia; ik mag dus wel voorzichtig zijn.

Daarna was het een heel stuk goed te doen, ook al presteerde ik het om twee keer fout te rijden in één klein dorpje. Tussen de dorpjes liggen aardige afstanden van 5 tot 10 km. De bermen zijn weer prachtig en de doorkijkjes af en toe geweldig.

In de bermen weer een biologenrijkdom. Lievevrouwe bedstro, margrieten, schijf kamille, blaas silenen, witte koekkoeksbloemen ( oh ja, die hoor ik ook elke dag, koekkoekken, niet die bloemen,  maar de vogels🤪). De bloemen die ik steeds tegen kwam en niet kende, intrigeerde me erg.

Njah, tuurlijk. Google lens wist mij te vertellen dat het een kuifhyacint is. Regelmatig kwam ik ze tegen onderweg en ik had ze nog nooit gezien. Ik vind ze wel erg aantrekkelijk. Tuurlijk gaan we normaal veel later in het jaar naar Frankrijk.

Om een droge overnachtingsplek te hebben moest ik van de route die ik gepland had, afwijken. Dan is het fijn af en toe zo iets tegen te komen wat de goedekant op wijst.

Mijn doel was Charroux omdat ze daar een pelgrimsherberg herberg hebben.

Charroux heb ik gevonden.  In het dorp staat een eenzame toren; het restant van de abdij van Charroux.

Ik ben eerst boodschappen gaan doen bij de COOP.

Die hadden geen brood, de rest wel. Voor brood moest ik naar de bakker.

Nee, al het brood was op, er was nog wel taart. Oke, dat wordt morgen weer hardkeks.

Vervolgens ben ik een beetje moedeloos mijn laatste boterhammen (of wat er voor door moest gaan) gaan opeten onder de markthal. Daar bedacht ik me dat je bij de vvv ook een stempel kon krijgen. 

Ik naar de VVV voor een stempel. Ik moest  me haasten want die zou dicht gaan om 17.00 uur. Bij de vvv heb ik meteen naar de pelgrimsherberg gevraagd.

Je raad het nooit: sleutel op te halen bij de COOP. Ik kreeg een plattegrond mee soeciaal voor de pelgrims.

Dus weer terug naar de COOP.

Daar kreeg ik de sleutels en ook daar moest een officieel stempel in mijn paspoort.

Toen begon de route naar de herberg. Echt vrolijk werd ik beslist niet van de regen die nu toch wel erg hard was.

Ik ben tot nu toe de enige gast. Heb beneden de beschikking over een slaapzaal en boven een woonkamer met ‘keuken’

Ik ga zo mijn bed opmaken en kijk maar even voorbij aan de ratten keutels.

Ik denk niet dat er laat in lig vandaag.

Waar ik wel op moet letten is dat ik steeds gebukt ruimtes in loop; de kozijnen zijn duidelijk niet van deze tijd

Zo, nu dan de route

Eten:

Zag nog wat leuks (vind ik) kalebassen in het echt, die de pelgrims vroeger als drinkfles gebruikten. Ik zal ze wel vaker gaan zien.

Vandaag ga ik jullie lastig vallen met de was. Je kan vandaag ook overslaan, maar dan weet je nooit wat je gemist hebt en dan kan je er niet over meepraten (FOMO)

Vanmorgen liep mijn interne wekker af om 06.45. Ik ben op mijn gemak gaan douchen en ontbijten. Na het verzorgen van eerder getoonde vinger ( wijkzuster heeft het gecontroleerd (Liesbeth)), ben ik de was in de machine gaan stoppen.

Alles wat je ziet, in de ……

Op weg naar de wasmachine met wat Hollanders in een camper een praatje gemaakt. Ik had tenslotte nog kaartjes liggen die niet gebruikt waren. Maar die hadden digitale versies gister al gekocht.

Even later, toen de was in de machine zat, met een moeder en een dochtertje. Die waren onderweg naar noord Spanje. Zouden vandaag richting Bordeaux gaan.

Toen ik later wat glas had weg gebracht en ik terug de camping op liep, kwam er van de andere kant een man met twee Ortlieb voortassen aan. Je herkent ze toch ook zo, die Nederlandse fietskampeerders.

Je raad het al: weer een praatje. Hij komt uit Borssele en fietst, je verwacht het niet, naar Santiago. Aan hem kon ik de kaartjes en plattegrond kwijt, want hij wilde nog even hier blijven.

Natuurlijk heb je het over de tocht, maar ik heb het maar even kort gehouden,  want hij zou gaan ontbijten.

Ik heb zijn powerbank mee om op te laden en later zien we elkaar dan wel weer.

Even later was de was klaar (is zal de was nooit worden,  waarom was altijd verledentijd is?) Die hangt nu te drogen en geurt lekker.

Toen de was hing, ben ik even naar de receptie gelopen om het papieren voor de ‘eind meterstand’ te vragen. De dame komt tondeuse 12.00 het even opnemen.

Teruglopende zie ik weer een fietskampeerder aan komen. Het lijkt wel of die nu allemaal ineens uit het hout komen gekropen.

En het was een Zweed die de EV3 volgt, maar wilde overstappen op de EV1 op weg naar Lissabon.

De EV3 is een alternatieve route naar Santiago de Compostela. Volgt veelal de Jacobsroute en eindigt ook in Santiago.

Ik weet het, nutteloze kennis, maar wel correct.

Na dit geneuzel getypt te hebben,  ben ik om een baguette gegaan. Die gaat vanmiddag al op.

Het begon weer te regenen en drogen deed het buiten niet hard. Ik heb het rekje dan ook maar binnen gezet en de kachel aal.

De powerbank van Piet was vol en ik denk die breng ik terug. Omdat hij er niet was, heb ik de bank in de tent gelegd. Loop ik terug, zie ik hem zitten bij de receptie onder de overkapping.

Natuurlijk hebben we het over fietstochten gehad, over de Groene Valleien route, waarvan hij ook het eerste stuk kende en op dezelfde manier terug was gekomen.

Verder over de elektronica van het navigeren; welke app, hoe, wat enzo.

Piet zat net te eten en ik kreeg ook wel trek, dus we zijn weer even uit elkaar gegaan.

Ik heb meteen ook het brood voor morgen klaar gemaakt. Dan hoef ik dat niet morgenochtend te doen.

Geen stokbrood dat zacht wordt, maar ‘volkoren brood’ wat al zacht is 😱

Daarna heb ik de was droog gekeken. (Op het moment van publicatie hangt er nog één ding.)

Ik zat rond 1545 met Liesbeth te bellen toen Piet aan kwam lopen. We hebben ruim twee uur met elkaar over van alles gesproken. Toen kregen we toch wel trek.

Ik ben eerst de droge dingen gaan opvouwen,  oprollen en inpakken. (Op één ding na) Ik heb het rek anders neergezet zodat het laatste ding dicht bij de kachel hangt.

En het dinner……..

En we weten allemaal dat zuurkool heeeeeeeel gezond is. Het smaakte niet onaardig.

Toe kon ik kiezen. Ik bewaar een bakje voor morgen.

Na de afwas heb ik nog verder ingepakt, zodat ik morgenochtend een minimum van zaken meer te bedenken heb, met mijn duffe kop.

Straks nog even de vuilniszak en het laatste glas weg en dan denk ik dat we morgen snel klaar zijn.

Nu publiceren en hopen dat ik goed kan slapen 😁 (Ik vind het stiekem toch wel spannend morgen; Nederlands proviciaaltje in een Franse wereldstad)

Jammergenoeg van die 2 van 26; als het een 0 was geweest, dan had het een mooie reeks geweest.  De datum 24-25-26 gaat nooit voor komen.

Tja, laten we eerlijk zijn, in 2006 was ik 20 jaar jonger…..

Maar goed, die bespiegelingen hebben jullie alvast binnen🤪

Vanmorgen was ik redelijk vroeg op. Na wassen en aankleden heb ik eerst mijn vingers gepleisterd. Ik kan het niet laten om toch een foto te posten,  niet scherp,  maar wel hoe het is om een stuk vel van je vinger te missen. Als je er niet tegen kan, scrol dsn door. 😶‍🌫️

Daarna ben ik gaan ontbijten en heb ik op mijn gemak de techniek bekeken.

Mijn Kobo ereader heeft nu echt de pijp aan Maarten gegeven (sorry Maarten,  ik weet dat je niet rookt).

Maar ik heb ook nog een oud tablet bij me.

Dokter, dokter, vogel, mopper en ik kan gaan lezen. Dat is beter dan steeds naar in Facebook te scrollen.

Toen dat gelukt was, heb ik een fietstas leeg gemaakt en ben ik naar de supermarkt en bakkerij in het dorp gereden. Eten en drinken.

Het fietsen ging goed. Ik voel mijn linker knie nog wel en mijn rechter dijbeen spieren, maar ik ben boven gekomen 😁.

Dat gaf me wel een bij en optimistisch gevoel. 🎊🎊🎊

Na het opruimen van de boodschappen,  ben ik om een wasmachinemunt (jeton) en zeep gegaan. Dan kan ik morgenochtend ‘vroeg’ nog een was draaien en het aan het einde van de dag droog hebben.

De knul van de receptie had me zien vertrekken en toen ik om de wasmachine spullen kwam was hij blij verrast van mijn plannen. “You never stop”; ik heb maar gezegd dat ik bij cap Finistra wel moet stoppen, omdat ik anders van af de klif in de Atlantische Oceaan donder.

Dat zou jammer zijn, tenslotte heb ik een kaartje voor de flixbus naar huis.

Terug lopend kwam ik deze nog tegen.

In zo’n stacaravan bivakkeren maakt me wel super huiselijk.

De lunch was een warme maaltijd.

Mocht je je afvragen “het dat heeft hij meer gegeten,  dan klopt dat; te veel groenten,  te veel couscous om in één keer op te eten.

Waarom ze het eten van muis ligt vinden, begrijp ik niet, maar er zit wel veel gas in.

Na een rustige middag lekker lezen, werd het dinner time.

Dat brood had ik beter meteen moeten opeten; nu is de korst door hoge luchtvochtigheid niet meer zo krokant.

Na het eten, weer lekker verder lezen. Dat heb ik wel gemist de afgelopen weken…

Eigenlijk heeft het de hele dag gestaag  gespetter, behalve toen ik even ging shoppen

Op tijd naar bed is het devies

De dag begon met regen, tenminste dat deed het toen ik wakker werd (08.00 uur).

Van regen op een fietsvakantie wordt ik nooit  zo blij, eerder tegen over gesteld. Kijk, fietsen in de regen is tot daar aan toe. Dat zou best wel eens eens een paar dagen kunnen zijn

Maar het opzetten van een natte tent, slapen in een natte tent, koken in de regen, dat is geen plezier. Toch?

Ik had het best wel met mezelf te doen.

Ik zat al te dubben hoe ik vanuit Poitier mezelf en fiets weer thuis kon krijgen. Best mogelijk, maar dan moest ik van uit Poitier weer eerst richting Tours. Dat heeft dan het dichtstbijzijnde oppikpunt  van Camino Transport. Met de flixbus was het ook te regelen.

Toen dacht ik aan wat Liesbeth vanmorgen zei: het is ook een pelgrimage. Betekent ook los laten. Dat vind ik best moeilijk. Tenslotte heb ik eerst de tijd genomen om de hele tocht in etappes uit te vogelen inclusief de campings. Dat werk, die zekerheid moet ik nu even loslaten.

Dus kijken wat de mogelijkheden zijn. Opnieuw plannen. Na Poitiers, wat dan… Ah, een pelgrimsherberg op haalbare afstand. Dan Angoulême….. En dan, en dan, en dan…

Stop! Eerst maar eens tot Angoulême en daarna zien we wel weer.

Wordt het van een goed georganiseerde reis toch nog een avontuur.

Mooi dan nu maar een warme maaltijd tussen de middag in plaats van ’s avonds. (Schokkend, nu al vaste dingen loslaten, dood eng)

Nu wilde ik nog één ding regelen: van de camping naar station Montparnasse. Om met de beladen fiets met in de ochtend drukte te storten, zie ik niet zo zitten. Zeker niet na de laatste close encounter of the 0-th kind met Parijs.

Translate geraadpleegd en wat tekst bedacht. Ik kijk hier uit op een camper met daarnaast twee verschillende maten bestelwagen,  moet toch kunnen.

Dus, eigenaar aangesproken, maar die durfde zelfs met zijn auto’s Parijs niet in in de ochtendspits, laat staan er buiten. Laat ik dat nou echt wel begrijpen. Ik werd toch maar naar de receptie verwezen.  (Ik maar denken dat die dicht was, want dat was te lezen op de deur) (Ondertussen dus wel allemaal in het Frans, zelfs ik kreeg respect voor mezelf)

De dame van de receptie wees me op Uber. Daarin kan je ook een minivan bestellen.

Dus app geïnstalleerd en me weer door een berg aan vragen en instellingen geworsteld. Nee, ik wilde niet vooraf maar bij aflevering cash betalen.

Kijk, dan kan dat ook weer van mijn rug. Grote verzoendag?

Toch nog een beetje planning gemaakt. Wasjes draaien, inpakken broodsoorten,….

Ik blijf een mens van lijstjes. 🙄

En van gezonde zelfspot 🤪

Goed, nog een voorbeeld:

Je kan het lekker vinden,  maar ik zelf  vind dit een minder geslaagd culinair experiment

Ik lag er gisteren om 20.32 op; want ik was op. Vanmorgen was ik pas rond 08.00 wakker. Het zal wel nodig zijn geweest.

Het ontbijt bestond uit hardkeks (noodrandsoen), chocopasta en zwarte koffie. Echt Frans.

Daarna ben ik boodschappen gaan doen in het dorp.

Toen die waren opgeruimd, heb ik de was in de wasmachine gestopt en ben ik gaan puzzelen op het vervolg van de reis, nog steeds heen.

Uiteindelijk werd het met de trein vanuit Parijs  (gare Montparnasse) naar Poitier. Even voor de duidelijkheid: op 6 mei

Vervolgens moest ik ook nog daar komen; oh al die keuzes..

Toen eerst de was opgehangen.

Weer tijd voor de lunch. Dat waren de rest van de hardkeks. Die werden anders toch maar zacht.

Oke de was was droog, opruimen maar weer.

En weer verder met de puzzel. De opties zijn:

1. Fietsen van de camping naar gare Montparnasse

2. Fietsen naar het station van Sainte-Geneviéve-des-Bois. Met een stads trein naar halte Ile de la Cité en dan fietsen naar gare de Montparnasse.

De laatste optie mag eigenlijk niet, want voor 09.30 mogen er geen fietsen mee. Ik kan natuurlijk de domme Hollander spelen met dat ik dat niet kon weten en toch gewoon doen, maar dat is niet helemaal de stijl van mijn geweten

Het wordt dus optie 1

Heerlijk, dat ik jullie nu eens lastig val met onnozele prietpraat 🤪

Ach ja, dan moet je je benen ook weer eens in beweging zetten met een wandeling over de camping. Er staan veel verschillende soorten kampeermiddelen, maar deze had ik nog niet gezien…

Officieel in Frankrijk voor de weg goedgekeurd; eigen kenteken. Staat dus te boek als caravan en niet als micro tiny house.

Ik heb even gezocht en het volgende gevonden:

Goed, de obligate dinner prietpraat

Tja, op een route die ik vandaag gefietst heb kan je lang wachten……

Beste beeldbuislezertjes

Gisteren, helemaal aan het einde van de dag, begon ik te merken dat mijn impact met het asfalt, ook impact op mij had.

Ik was zo ondersteboven van het vallen dat ik niet snapte waarom mijn fietssleutel niet uit het slot wilde, terwijl de fiets niet op slot stond. Ik, die tegen mijn leerlingen zei dat hij fietsenmaker was en voor de hobby voor de klas stond.

Dat leverde wel een deuk op in mijn welbevinden.

Nu deed ik gister wel erg stoer over de overige kwetsuren, maar knie links, dijbeen spieren rechts maken bewegen even geen pretje en fietsen geen fijne beleving. Dan niet vergeten mijn rechterhand. Om de eetlust niet te bederven zal ik even geen foto’s op het blog zetten.

De knokkel van de ringvinger is ontveld op een rommelige manier, de middelvinger is gekneusd en de vingertop onder de nagel is volledig ontveld.

De grote teen van de linkervoet, waar net een nieuwe nagel groeit, is ook stuk.

Goed wat nu dan? Als fietsen en in tentje kruipen een vorm van masochisme is geworden?

Gisteravond heb ik met Liesbeth gebeld en op de camping waar ik nu ben zou ik kijken wat mogelijk was.

Beste oplossing,  huur een mobilhome om bij te komen van de klap. Bah, online was er niets te beginnen,  alles vol.

Nu moest ik, links om, rechts om, toch alles inpakken en de receptie gaat ook pas om 09.00 uur open.

Erg rustig aan gedaan (slecht geslapen) en rond 09.15 was ik bij de receptie. Ik heb uitgelegd wat mijn probleem was (de val en de kwetsuren) en wat een goede oplossing zou kunnen zijn.

De jonge man van de receptie dook meteen de pc in en er waren toch wat oplossingen. Maar ik zou even geduld moeten hebben; om 12.00 uur zou er eentje klaar zijn.

Nou bleek dat de schoonmaak dame, bekend met mijn ongeluk alles op alles had gezet en om 11.00 mocht ik al de sleutel halen.

Dit zit ik te typen om 12.00 op de veranda van ‘mijn mobilhome’

Voordeel is dat de slaapzak te luchten hangt, ik lekker ga douchen en later de was ga doen. Ook de binnenslaapzak kan dan weer schoon.

Verder op het gemak blijven bewegen en ondertussen kijken of er een treinreis naar verderop in de route te organiseren is.

Voornu: rust, rijpheid en regelmaat

Vandaag, 1 mei is een feestdag in Frankrijk en is iedereen vrij. Ook de winkels zijn dicht. Dat wordt weer een noodrandsoen vanavond.

Nog even een rondleiding

De toilet heb ik maar overgeslagen. Ik zit met mijn schouders net niet klem tussen de muren.

Hier is het onweer dichterbij aan het komen. In de verte rommelt het serieus.

En, terwijl de erste spetters vallen eet ik mijn adventure food op de veranda.

Gevolgd door de skyline naturel

Vanmorgen liep de wekker om 06.15 af. Ik had heerlijk geslapen. Ben op mijn gemak alles weer gaan inpakken en klaarzetten.

Om 07.30 ben gaan ontbijten op z’n Frans. Daarna was het de fiets opladen en vertrekken 

De route zou via een fietspad langs het Ourthe kanaal de stad in gaan

Bleek dat ik toch aan de andere kant van het kanaal moest zijn

Het ziet er zo mooi uit, maar er hing wel een riool lucht

Ik zet nu wat plaatjes achter elkaar. Tenslotte verteld een plaatje meer dan duizend woorden

Even een pauze aan het begin van een park. Het is aangelegd over de ondergrondse TGV lijn. Omdat ze bij dit bankje bovengronds komen (of ondergronds gaan) kan je ze goed horen

Het park is mooi, maar je kan er aardig mis rijden. Net de verkeerde afslag. Omkeren is beter dan proberen weer op de route te komen. Het is een paar keer gebeurd. Het pad deel je met voetgangers en hardlopend voetgangers.  Dubbel opletten en dan net iets over het hoofd zien.

Na nog meer slingers de stad uit, ben ik nu toch echt aan de andere kant. Tijd voor nog een pauze.

De teller staat op 52 km.

Na 6o km ( in het totaal,  natuurlijk) ben ik op de camping aangekomen. Ik zou elektriciteit hebben op die plek, maar niets deed het. Ik terug naar de receptie. ” Nee het staat hier aan in het systeem ” Weer terug, nee het dort het niet. Ik heb de acculader met accu maar in het toiletgebouw gezet, dan kon die alvast gevuld worden.

Dan twijfelde ik aan mijn verloop stekker. Die heb ik de overbuurman in zijn handen gedrukt (oud Philips werknemer) Ik ben mijn tent verder gaan opzetten en hij heeft het verloop nagekeken. Ook die was niet stuk.

Weer naar de receptie en weer uitgelegd met mijn drie jaar MAVO Frans dat het niet mijn spullen waren maar echt de aansluiting bij mijn plekje.

Toen is de technische dienst langs geweest en bleek dat een relais niet had gereageerd op het bevel van uit de computer van de receptie. Peuheu, dat dacht ik al…

Goed de avondmaaltijd

PS ik heb niet alle linze opgegeten,  zo wel genoeg wind mee

*) en dan nu het geval van de val.

Bij het aanleggen van fietsroutes in Parijs heeft men er voor gekozen om die ook in eenrichtingsverkeer straten tegen de richting in te laten lopen.  Voor de ‘veiligheid van de fietsers heeft men dan de fietsstrook vrij gemaakt door biggetjes in het asfalt te maken. (Biggetjes zijn ook betonnen stroken met afgeronde hoeken). De strook is ca. 1m breed. Als je even niet opletten zit je of links of rechts tegen een hoge rand en val je om.

Nadat ik was gevallen, heeft een glazenwasser me van de straat geholpen. Aan de andere kant van de kruising heb ik pleisters geplakt en de spullen weer op fiets gehezen.

Score: een blauwe knie, een blauwe dijbeen spier, een vingertop fors ontveld, een knokkel geschaafd (beide aan de rechterhand en ik ben gelukkig rechts) en als laatste een gekwetst gevoel van eigenwaarde.